۲
 
با صاحب‌امتیازی موسسه خانه کتاب؛

نخستین شماره فصلنامه «نقد کتاب حکمت» به پیشخان آمد

 
تاریخ انتشار : پنجشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۰۸:۰۰
 
 
نخستین شماره فصلنامه «نقد کتاب حکمت» با مدیر مسئولی نیکنام حسینی‌پور و سردبیری مالک شجاعی جشوقانی در بهار سال جاری منتشر شد.
 
به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) نخستین شماره فصلنامه «نقد کتاب حکمت» در بهار سال جاری روانه بازار نشر شده است. این فصلنامه با سردبیری مالک شجاعی جشوقانی منتشر می‌شود که در سخن سردبیر به «تاملی درباره وضعیت شناسی نشر کتب فلسفی در ایران معاصر» پرداخته است. شجاعی جشوقانی می‌نویسد: «درونمایه محتوایی کتب فلسفی در ایران معاصر را شاید بتوان ذیل رویکردهای پنج‌گانه‌ای که خواهیم آورد طبقه بندی و تحلیل کرد:

1.رویکرد معرفت‌شناسانه/ گزاره‌ای: در این رویکرد مواجهه با غرب؛ مواجهه با مجموعه‌ای از گزاره‌های معرفت‌شناسانه است که عمدتا در متون کلاسیک فلسفه و فرهنگ غربی آمده است. از افلاطون و ارسطو و توماس و آگوستین، تا دکارت، لایب‌نیتز و اسپینوزا و لاک و بارکلی و هیوم، کانت و ایدآلیسم آلمان تا هگل و فلسفه معاصر با همه تنوع آن از فلسفه‌های تحلیلی تا فلسفه‌های قاره‌ای.

2.رویکرد تاریخی/ اروپامحور: این رویکرد ضمن آنکه اساسا فلسفه را یونانی می‌دانند و اندیشه پیشرفت دوره روشنگری را مفروض می‌گیرد در هگل صورت‌بندی فلسفی خود را پیدا می‌کند. سنخ مواجهه اندیشه اروپا محور با فلسفه اسلامی را می‌توان در درسگفتارهای تاریخ فلسفه هگل به خوبی دنبال کرد. سهم فلسفه اسلامی(هگل تعبیر فلسفه عربی را به کار می‌برد و از تعبیر فلسفه اسلامی در این درس‌گفتارها نشانی نمی‌توان یافت) در این مجموعه فقط 5 صفحه است.

3.رویکرد تئولوژیک/ کلامی: در این رویکرد بیش از آنکه فیلسوفان و اندیشه‌های غربی به خودی خود اصالت و اهمیت داشته باشند به جهت نوع مناسبات(مثبت و منفی) آن با دین و اندیشه‌های دینی(مشخصا اسلام و روایت شیعی/ ایرانی از اسلام) محل اعتنا و کندوکاو هستند.

4.رویکرد ایدئولوژیک/ سیاسی: در اینجا تجدد به مثابه ایدئولوژی و ای بسا تنها راه حل ممکن برای مدرن و متجدد شدن فرهنگ و جامعه ایران معاصر مطرح می‌شود.

5. رویکرد سنت‌گرایانه: سنت‌گرایی، نوعی مواجهه انتقادی به تجدد و از موضع عمدتا دینی است. می‌توان از شاخه‌های آن به سنت‌گرایی اسلامی، سنت‌گرایی یهودیت، کاتولیک، پروتستان و ... یاد کرد. سنت‌گرایان به رابط سنت و دین با تجدد و مدرنیته توجه دارند، اما برخلاف برخی روشنفکران و نواندیشان دینی به رویکرد تلفیقی و گزینشی به منظور سازگاری سنت و دین با تجدد و مدرنیته نمی‌اندیشند و راه حل‌ بحران‌های انسان متجدد را در بازگشت به اصول سنتی می‌دانند.»
 
«مقاله آغازین» این شماره به «فلسفه اسلامی و ارتباط ایران و اروپا» اختصاص دارد که به قلم رضا داوری اردکانی نگاشته شده است. در بخش «نقد شفاهی» مطلبی با عنوان نشست نقد و بررسی کتاب دیالکتیک هگل اثر گادامر منتشر شده است.
 
مخاطبان در بخش «نقد کتاب» می‌توانند مطالب متنوعی را با عناوین راه من به سوی فلسفه میان فرهنگی تالیف تینتز کیمرله به ترجمه سید حسین هاشمی؛ تقریری از نقد ریمون بانیکار به فلسفه دین تطبیقی، امکان فلسفه در وضعیت میانه نوشته محمد مهدی فاتحی، ققنوس فلسفه؛ تحلیلی بر کتاب سودای تفکیک نوشته محسن آزموده، پیوند گنگ نظریه سرمایه «بوردیو» با گزارش تاریخی «شیعیان متقدم» نوشته مصطفی شاکر؛ خوانش هایدگر از اصل بنیاد لایب‌نیتس به مثابه بنیاد مدرنیته نوشته مرضیه افراسیابی؛ نقد کتاب ضیافت افلاطون به نزد لدو اشتراوس به قلم آریا یونسی و بررسی و نقد کتاب «کلام و جامعه» به قلم محمود زارعی بلشتی، مطالعه کنند.
 
در بخش «معرفی کتاب» نیز مطالبی با عناوین نقد سکولار و نقد آزاد نوشته سید حسین حسینی و برای کودکمان باغبان باشیم یا نجار؟ نگاهی فلسفی روانشناختی به مسئله فرزندپروری تالیف آلیسون گوپنیک به ترجمه مینا قاجارگر آمده است.
 
در بخش «نقد پژوهی» این شماره از فصلنامه نیز سعید مسلمی مطلبی را با عنوان «چگونه نقد کتاب بنویسیم؟» نگاشته است. بخش‌ «تازه‌های نشر» نیز به مطالبی از سلمان صادقی‌زاده، احسان سنایی اردکانی و شروین مقیمی اختصاص دارد.

نخستین شماره فصلنامه «نقد کتاب حکمت» با مدیر مسئولی نیکنام حسینی‌پور و سردبیری مالک شجاعی جشوقانی در بهار سال جاری روانه بازار نشر شده است. 
Share/Save/Bookmark
کد مطلب: 277104
 


 
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۸-۰۴-۰۱ ۰۸:۲۴:۰۶
پيشخوان درست نه پيشخان (228938)
 
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۸-۰۴-۰۱ ۱۰:۲۷:۰۹
پیشخان (و در محاوره، پیشخون) یعنی سطح بلندی به صورت میز، قفسه‌ای شیشه‌ای، یا دیواره‌های کوتاه در فروشگاه‌ها، کتابفروشی‌ها، کافه‌ها و رستوران‌ها، بانک‌ها، هتل‌ها، و مانند آن‌ها که از پشت آن کالا یا خدمات به مشتری عرضه می‌شود. معنای امروزیِ دیگرش هم فضای سرپوشیده‌ای ست که محل ورود به فضای مسکونی ست که به صورت پیشخانه هم گفته و نوشته می‌شود. در مقابل، «پیش‌خوان» مثلاً به کسی که گفته می‌شود که پیش از وعظ و روضه‌خوانی، مجلس را با روضه خواندن آماده می‌کند، یا همان «پامنبریِ» معروف.

البته در برخی نمونه‌های کمیابِ کهن، خان به معنای خانه را به صورتِ «خوان» هم نوشته‌اند. ماجرای ابهام در معنای دقیق هفت‌خوان رستم هم جایش در این یادداشت فشرده نیست. اما این چند نکته شاید تکلیف را کمی روشن‌تر کند:

ـ نخست این‌که وقتی بر سرِ استفاده از واو معدوله در بین علما دعوا ست، مرض داریم مگر که کلمه‌ی پیشخان را هم بی‌خود و بی‌جهت واردِ دعوای خاب و خاهر و خاهش کنیم؟
ـ دوم آن‌که وقتی کلمه‌ی «پیش‌خوان» خودش معنای مستقلی از «پیشخان» داشته و دارد، مرضِ اضافه داریم مگر که به تشابهِ املایی دردسرساز واژه‌ها دامن بزنیم؟
ـ سه دیگر آن‌که در فرهنگ‌های معتبر، پیشخان به همین صورت ثبت و ضبط شده و صورتِ پیشخوان را اغلب به «پیشخان» ارجاع داده‌اند. و اتفاقاً، فرهنگ درست‌نویسی «سخن» هم به طور مستقل بر درست بودن این املا تأکید کرده است.

ـ و چهارم آن‌که فرهنگستان زبان هم که با همه‌ی کاستی‌ها در برخی زمینه‌ها تنها نقطه‌ی اتکای ما در یکسان‌سازی رسم‌الخط است، در واژه‌های مربوط به گردشگری، واژه‌‌ی «پیشخان» با همین املا را در معنای قسمتی که به پذیرش و ترخیص مهمانان می‏پردازد، مصوب کرده است.

پس «خوان» چی؟ با مفهوم اصلی «خوان» همه آشناییم؛ همان سفره‌ی فراخ و گشاده که ترکیبات بسیاری هم با آن داریم. از خوان‌سالار به معنای رئیس آشپزخانه بگیر تا خوانچه که برای عروس می‌برند و در محاوره به آن خونچه می‌گویند، تا خوانِ یغما که در قدیم به سفره‌ای می‌گفتند که کریمان برای عموم مردم می‌گستراندند ولی کم‌کم معنای مجازیِ غارت و چپاول گرفت. یک جور خوان هم داریم که به آن می‌گویند خوانِ نصیحت؛ سفره‌ای پر از نصیحت و پند که شاید برخی از شما همین الان به اشتباه احساس می‌کنید بر سر آن نشسته‌اید و تهِ دل‌تان می‌گویید:
برو ناصح، بچین خوانِ نصیحت / که گوشم امتلای پند دارد
(که خودمانی‌اش می‌شود: برو جمع کن بابا، رودل کردیم از این همه نصیحت!)

این‌ها نه نصیحت است نه پند؛ فقط نکته‌هایی ساده است برای درک ذره‌ای از شیرینی زبان پارسی و آگاه شدن از چند و چون معنا و املای برخی واژه‌ها. وگرنه مثلاً برای جماعتِ کتاب‌نخوان، چه فرقی می‌کند که پیشخانِ کتاب باشد یا پیشخوان کتاب؛ در هر دو حالت کتاب‌نخوان اند! (228939)