خبرگزاری کتاب ايران (IBNA) 4 شهريور 1398 ساعت 10:37 http://www.ibna.ir/fa/doc/longtrans/279942/املی-نوتوم-تشنه-مهم-ترین-کتاب -------------------------------------------------- عنوان : املی نوتوم: «تشنه» مهم‌ترین کتاب من است -------------------------------------------------- روزنامه لوپاریزین به مناسبت انتشار 28‌امین رمان املی نوتوم با او درباره موضوع کتاب جدیدش و موضوعات دیگر گفت‌وگو کرده است. متن : به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) به نقل از روزنامه لو پاریزین- املی نوتوم، نویسنده فرانسوی زبان بلژیکی است که پارسال ادعا کرد 93 رمان نوشته است؛ با این همه تاکنون 28 رمان از او منتشر شده است. روش او این گونه است که سالی 3 رمان می نویسد که از میان آن ها تنها یکی را برای چاپ به دست ناشر می سپارد. هر رمان جدیدی که از این نویسنده فرانسوی منتشر شده بلافاصله در صدر پرفروش های سال قرار گرفته است؛ رمان هایی که داستان های جالب و جذابی را با موضوعات اغلب درباره زندگی و نویسندگی روایت می کنند و جوایز مهمی چون جایزه بزرگ رمان آکادمی فرانسه در سال 1999 و جایزه بزرگ ژان ژیونو برای مجموع آثارش و جایزه فلور را برایش به ارمغان آورده اند. 28 امین رمان خانم نوتوم تشنه نام دارد که هفته گذشته راهی کتاب فروشی های فرانسه شد. به همین مناسبت روزنامه لوپاریزین گفت و گویی را با املی نوتوم ترتیب داده که در ادامه می خوانیم. بار دیگر کتابی از شما در فصل ادبی فرانسه(بازگشت ادبی) منتشر شده. این کتاب برای شما نیز بازگشتی دوباره و جدید محسوب می شود؟ کتاب نخست من با عنوان بهداشت یک قاتل در سال 1992 منتشر شد. از آن سال تاکنون هر سال یک کتاب جدید منتشر کرده ام؛ اما این یکی خیلی فوق العاده است و در عین حال هیجان انگیز. دلم می خواهد که باور کنید تشنه مهم ترین کتاب من است. ممکن است این ادعا کمی دیوانه وار به نظر رسد؛ اما حقیقت جز این نیست. کتاب جدید شما درباره مسیح است. چطور فکر نوشتن یک رمان با موضوع مسیح که موضوع حساسی نیز است به ذهنتان رسید؟ خیلی قبل از آن که بدانم می خواهم نویسنده شوم، آبستن این کتاب بودم. مسیح در زندگی من همیشه وجود داشته. پدرم از او و آموزه های او با من از زمانی که دو سال و نیمه بودم حرف می زد و من هر چیزی را که درباره او گفته می شد دوست می داشتم. دید و شناخت دقیق و عمیقی نسبت به او دارم. چرا عیسی مسیح در زندگی شما این همه تاثیرگذار بوده؟ تعریف و توصیف پدرتان از او چه بود؟ کلمات او بسیار ساده و بی غل وغش بودند. او به من می گفت: بیا این مسیح، پدر خدا. او این جاست برای نجات ما و ما را دوست می دارد. اما قبل از آن هم احساس می کردم در گهواره کسی با من سخن می گوید. یک گفتگوی عمودی با صدایی بیگانه در من جریان داشت. دائم از خود می پرسیدم این ها را چه کسی به من می گوید. وقتی پدرم با من درباره مسیح حرف می زد به خود می گفتم دقیقا خودش است. او بود که با من سخن می گفت. غرق شادمانی می شدم. او راز بزرگ من بود. یک راز اطمینان بخش؟ رازی مهیج. سال ها از پی هم گذشتند. در سال های نوجوانی دیگر عیسی مصلوب برای من آن شمایل مرموز و مبهم را نداشت. از ابهتش کاسته شده بود و دیگر قهرمان من نبود. بنابراین احساس نیاز کردم تا در بهار و تابستان 2018 این کتاب را بنویسم تا دوباره این قهرمان را دوست داشته باشم. همان طور که او را زمانی که خیلی کوچک بودم دوست می داشتم. بعد از این که این کتاب را به پایان رساندید احساستان درباره آن چه بود؟ واقعا توانستم یک مرحله از ارتباطم را با مسیح بگذرانم. سعی کردم آنچه که را ضروری است انجام دهم؛ یعنی خودم را ببخشم برای اینکه کتاب هم درباره همین است: نوشتن تشنه حقیقتا مشکل و طاقت فرسا بود. دایم فکر می کردم که فراتر از توان و طاقت من است و نوشتن آن را به تاخیر انداخته بودم. هر سال به خود می گفتم پختگی برای نوشتن این کتاب روزی فرا خواهد رسید. در تابستان 2018 به خود گفتم املی تو سنت از 50 هم گذشته؛ منتظر هستی ازین پیرتر و فرتوت تر شوی در حالی که برای نوشتن کتاب به نیروی فوق العاده ای نیاز داری. پس از همین حالا شروع کن. اهل دعا کردن هم هستید؟ دعا و نیایش جز رسیدن به درجه ای از تمرکز و آرامش نیست؛ دعا برای من در نوشتن نمود پیدا می کند. دست کم 4 ساعت نوشتن در روز. بین کتاب هایی که می نویسید چطور انتخاب می کنید کدام یک شایستگی منتشر شدن را دارند؟ برای من منتشر نکردن کتاب هایم به اندازه منتشر کردن آن ها ماجرایی عاشقانه است و به این معنا نیست که آن ها را دوست ندارم و ترجیح نمی دهم. بنابراین آن ها کنار گذاشته نمی شوند؟ به هیچ وجه. آن ها همه به فرزندان من می مانند؛ دقیقا مثل دیگر آثارم که در کتابفروشی ها وجود دارند. فقط به این نتیجه می رسم که لزومی به انتشارشان نیست. و به تنهایی نیز این تصمیم را که تصمیمی غریزی است می گیرم و تاکنون نیز فکر نمی کنم دراین باره اشتباه کرده ام؛ اما ممکن است پس از مرگم قابل منتشر شدن باشند. آیا از مرگ می ترسید؟ باز هم به هیچ وجه. در واقع چیزهای دیگری هستند که موجب ترس و وحشتم می شوند. بر عکس نسبت به مرگ نوعی کنجکاوی هیجان انگیز دارم. ترس دارید که روزی دیگر نتوانید بنویسید؟ ننوشتن برای من ترس و واهمه ای بزرگ است. نوشتن بخش مهمی از زندگی من بوده و بی نهایت دلبسته آن هستم حتی اگر به بردگی و اسارت شبیه باشد. روزی آمده که در آن روز چیزی ننوشته باشید؟ از 23 سالگی هر روز می نویسم. با سرعتی دیوانه وار. یک روز بود که تصمیم گرفتم چیزی ننویسم. یکشنبه سپتامبر سال 1997. در یک برنامه تبلیغاتی حضور داشتم بسیار خسته بودم و به خود گفتم حالا می خواهم این یکشنبه تعطیل را مثل یک فرد عادی سپری کنم. در نهایت مشمئزکننده بود در بحران مطلق بودم. در پوچی و عذاب. بعد از آن هر جا که بودم چه در سفر چه در تعطیلات چه حتی در حال ناخوشی و بیماری هیچ روزی را برای ننوشتن استثنا قرار ندادم. نوشتنی که از ساعت 4 صبح آغاز می شود؟ شاید بیدار شدن در این وقت روز وحشتناک باشد؛ اما برای من بسیار هیجان انگیز است. روح انسان در صبح های خیلی زود در وضعیتی استثنایی و بی نظیری قرار دارد و باید از این انرژی خاص بلافاصله بعد از بیدار شدن در جهت کاری مفید بهره برد. و هر روز نیز خود را ملزم به پاسخ گویی به مخاطبانانتان می کنید؟ من از سن 11 تا بیست سالگی تنها بودم و اگر خواهرم نبود هیچ کسی را در زندگی ام نداشتم و حالا شکل دیگری از تنهایی را تجربه می کنم؛ تنهایی نوشتن با این تفاوت که در پس کاغذ کسی نشسته است: خوانندگان و باید در همه حال هوایشان را داشته باشیم. من از خوانندگانم مهر و محبت و از عاطفه انسانی شان چیزهای بسیاری را آموختم. آیا نظر خوانندگان را نیز در کتاب هایتان اعمال می کنید؟ خب غیر ممکن است. برخی از خوانندگانم برای من نامه می نویسند و از من می خواهند به فلان موضوع یا مسئله بپردازم و جواب من به آن ها یک چیز است: من خدمات شخصی ارائه نمی دهم.