خبرگزاری کتاب ايران (IBNA) 18 شهريور 1398 ساعت 8:43 http://www.ibna.ir/fa/doc/longint/280465/تبلیغ-دین-باید-ریشه-ای-راستای-اصلاح-فرهنگ-جامعه-باشد -------------------------------------------------- مبلغ دینی در گفت‌وگو با ایبنا: عنوان : تبلیغ دین باید ریشه­‌ای و در راستای اصلاحِ فرهنگ جامعه باشد -------------------------------------------------- زهرا مهرجوئی عضو شورای انجمن علمی پژوهشی جامعه الزهراء گفت: تبلیغ دین باید ریشه‌­ای صورت بگیرد و در راستای اصلاحِ فرهنگ جامعه باشد؛ ریشه­ مشکلات را بیان کرده و راه حل ارائه کند. متن : خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در قم - زینب مرادی: برای شناخت بیشتر و بررسی بهتر فلسفه قیام امام حسین (ع) و همچنین در رابطه با مجالس عزاداری حضرت سیدالشهدا (ع)،با زهرا مهرجوئی مدرس حوزه علمیه، دانشجوی دکترای تاریخ تشیع، عضو شورای انجمن علمی پژوهشی جامعه الزهراء و از مبلغان دینیبهگفت وگو نشستیم که آن را در ادامه می خوانید. یکی از مسائلی که باید در امور دینی مطرح شود این است که هر امر و پدیده ای دارای یک فلسفه وجودی است که اگر از فلسفه وجودی آن مطلع باشیم و به آن عمل کنیم، اثر آن چندین برابر می شود. در این زمیننه به عنوان اولین سوال از فلسفه قیام سیدالشهدا (ع) و همچنین فلسفه عزاداری برای آن حضرت (ع) برایمان بگوئید. در رابطه با فلسفه قیام اباعبدالله الحسین (ع) باید گفت که قیام حضرت (ع) معلول شرایط و موقعیت زمانی ویژه ای بوده است؛ که بدون پرداختن به آن مسائل، مسلما پاسخ ما هرچه باشد، سطحی و گذرا خواهد بود. اما شاید در اینجا کوتاه ترین پاسخ به این پرسش این باشد که در برابر آن امام معصوم (ع) که وظیفهی هدایت بشر را بر عهده داشت، قیام ایشان در سال 61 و عدم بیعت با خلیفه وقت، بهترین گزینه انتخابی بود؛ و فلسفه عزاداری بر آن حضرت می تواند همان زنده نگه داشتن راه ایشان و احترام گذاشتن به تصمیم و انتخاب بزرگ و ارزشمندی است که امام حسین (ع) در آن مرحله از تاریخ، اتخاذ کردند و برای ایستادن در برابر باطل از جان خود و جان یاران و نزدیکانش گذشت. نگاه حضرت به دوردستها بوده است. آنجا که می فرمایند: اذا ابتلیت الامة براعِ مثل یزید فعلی الاسلام السلام توجه امام (ع) به اصل و اساس دین بود. عزاداری بر ایشان اگر با توجه به باطن قیام صورت گیرد، بدون شک اثرات مبارکی بر جامعه اسلامی خواهد گذاشت. جایگاه محرم و اشک بر سیدالشهدا (ع) و عزاداری برای ایشان در سیر معرفتی شیعه مشخص است و ائمه ما و بزرگان دین به آن پرداخته اند، اما در سال های اخیر به این مسائل خیلی حمله شده است، از جمله اینکه کراراً از گذشته گفته شده عزاداری خشونت و افسردگی می آورد، یا حرکت امام حسین (ع) انقلاب نبود و بسیاری مسائل دیگر؛ با اینکه جایگاه این مسائل به خوبی تبیین شده است، اما به نظر می رسد باید هر بار این مسائل در مقابل حرف های این افراد تکرار شود، نظر شما در این باب چیست؟ همواره مسائل ارزشمند و تأثیرگزار مورد هَجمه قرار گرفته و می گیرند و همین امر اهمیت آنها را بیش از پیش نمایان می سازد و پاسخ مُتقن و منسجم به اینگونه سوالات و شبه افکنی ها می تواند در این عصر ارتباطات، روشنگر راه جوانان و نوجوانان باشد. محرم فصل تبلیغ دین است، ما چه الزاماتی را برای تبلیغ دین می توانیم در نظر بگیریم و شما به عنوان یک مبلغ دینی و سخنران مجالس عزاداری امام حسین (ع) چه نقدهایی به شرایط تبلیغ دینی در حاضر حاضر دارید؟ به نظر بنده، تبلیغ باید ریشه ای صورت بگیرد یعنی در راستای اصلاحِ فرهنگ جامعه باشد؛ ریشه مشکلات را بیان کرده و راه حل ارائه کند وگرنه پرداختن به مسائل سطحی و صرفا تعزیه خوانی و یا مطرح ساختن مشکل، بدون آنکه جوابی برای آن ارائه کنیم، چاره ساز نیست؛ که متأسفانه این نقد بر بسیاری از مجالس فعلی وارد است؛ مثلاً وقتی سخن از بدحجابی یا سست شدن بنیان خانواده می شود، گفته می شود بی حجابی بد است و بدحجاب ملعون است و ... ، اما هرگز به ریشه بی حجابی و اینکه چرا برخی جوانان از حجاب گریزان هستند پرداخته نمی شود. یا مثلا تنها از کرامات اهل بیت (ع) در فلان مراسم یا فلان اتفاق گفته می شود اما از تجلی و کاربرد این کرامت و اثر آن بر جامعه اسلامی صحبت نمی کنیم و ... . در رابطه با مجالس عزاداری بانوان، نهادها و مسئولان ذی صلاح در امور مذهبی کشور باید با برنامه ریزی صحیح به تربیت مبلغان زن بپردازند تا از این رهگذر مراسم عزاداری ویژه بانوان محلی برای افزایش اطلاعات دینی باشد نه اشاعه خرافه و تحریف. به نظر شما چه تفاوتی بین مجالس عزاداری بانوان با دیگر مجالس عزاداری وجود دارد؟ مجلس بانوان از اهمیت ویژه ای برخوردار است؛ زیرا حاضران در مجلس یا مادران فعلی و یا مادران آینده هستند؛ آماده ساختن یک زن یعنی آماده ساختن یک جامعه. یک شاعر عربی اهمیت زن و مادر خانواده را اینگونه بیان می کند: الام مدرسةُ ان اعددتها اعددت جیلاَ طیب الاعراقِ مادر، مدرسه است اگر آن را درست آماده سازی کنید، یقیناً یک نسل نیکوسرشت را تربیت کردهاید. مادر اگر توانمند شد و پاسخ سوالات و شبهات دینی و مذهبی را دانست و البته نحوهی ارتباطِ درست با جوانان و نوجوانان و چگونگی پاسخ دهی را آموخت دیگر خطری نمیتواند این خانواده را تهدید کند. ورود خرافات و بدعت های مختلف به مراسمات عزاداری از جمله مسائلی است که در سال های اخیر نگرانی مسئولان و متولیان فرهنگی به ویژه مراجع تقلید را فراهم کرده است. شما این آئین ها را چگونه ارزیابی می کنید و بفرمائید که چه آسیب هایی آن ها را تهدید می کند و این تحریفات و آسیب ها بیشتر در چه زمینه هایی رخ می دهد؟ متأسفانه برخی از خرافات و بدعتها حساب شده و با برنامه ریزی دشمن وارد می شود و برخی دیگر به دلیل کوته بینی و ساده انگاری عوام. مهم ترین آسیب این خرافات، متزلزل ساختن فکر نسل جوان است؛ زیرا اگر توجیه عقلی برای آن رفتار یا کلام خاص بیان نشود، نه تنها جوانان را در راه تعزیه ثابت قدم نمی کند؛ بلکه سبب تشکیک در دیگر شعائر و مناسک خواهد بود و چه بسا رویگردانیِ این قشر از مجالس اهل بیت (ع) را به دنبال داشته باشد. تحریفات، برخی کلامی هستند که متاسفانه بیشتر توسط مداحان رواج پیدا میکند آن هم به بهانه گریاندن مردم و ایجاد شور بیشتر و برخی دیگر جنبه فعلی دارد مانند غلطیدن افراد در گل و یا تشبه به برخی حیوانات در هنگام تعزیه و ایجاد برخی صداها و ... . متأسفانه می بینیم خیلی از منبری ها، حرف هایی را مطرح می کنند که اصلاً ربطی به مجالس عزاداری ندارد. نظر شما در این رابطه چیست؟ هنر یک منبری اداره درست مجلس و پرداختن به امور اساسی و کلیدی است تا هم رضایت خالق را محقق سازد و هم مفید فایده باشد. حال چنانچه این واعظ از چنین هنری برخوردار نیست اینجا وظیفهی صاحب مجلس است تا به ایشان تذکر لازم داده شود. به عنوان سوال پایانی، در رابطه با این مسائل و آسیب ها، اقدامات نهادها و دستگاه های دولتی زیربط را چگونه ارزیابی می کنید؟ رسانه و دستگاه های ذیربط در جای خود باید وارد عمل شوند اما از آنجا که بسیاری از مجالس تعزیه به صورت خودجوش و توسط مردم و محبان اهل بیت (ع) برگزار می شود، جا دارد که فرهنگ عاشورائی را خود مردمارتقا داده و توقعات آنان را از اهل بیت (ع) در حد شایسته بالا ببریم؛ تا دنبال شناسائی کردن سخنرانان خوبتر و برگزاری مجالس پربارتر و مفیدتر باشند. در پایان جا دارد به یک مساله بسیار مهم اشاره کنم و آن پرداختن برخی از سخنرانان و مداحان به مسائل مادی است. یک خانواده فهیم می داند که سخنران خوب و یا مداح با سواد چه کسی است اما زمانی که خود را در پرداخت حق الزحمه وی ناتوان می بیند، به اجبار سراغ کسانیمی رود که ممکن است؛ سخنان سطحی و کم اهمیتی در جلسات عرضه کند. اجر واقعی را باید از خود سید الشهدا (ع) خواست و این حضور در مجالس را نوعی انجام وظیفه و امر به معروف تلقی نمود تا برکات چنین مجالسی هم شامل حال گوینده شود و هم شامل حال شنوندگان.