خبرگزاری کتاب ايران (IBNA) 2 خرداد 1398 ساعت 9:05 http://www.ibna.ir/fa/doc/longtrans/276093/بازگشت-خالق-هانیبال-لکتر-یک-کتاب-جدید -------------------------------------------------- عنوان : بازگشت خالق هانیبال لکتر با یک کتاب جدید -------------------------------------------------- توماس هریس، نویسنده «سکوت بره‌ها»، هفته گذشته پس از ۱۳ سال با یک کتاب جدید تحت عنوان «کری مورا» بازگشت. متن : به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) به نقل از نیویورک تایمز - توماس هریس، خالق یکی از وحشتناک ترین هیولوهای ادبیات، به احتمال قوی یکی از تاریک ترین تخیلات در میان نویسندگان امروز را دارد. قاتل زنجیره ای بدنام او، هانیبال لکتر، اعضای بدن قربانیان خود را پس از آنکه با ظرافت آماده می کند، با ولع فرو می برد و یک بار یک مرد را زنده می خورد و تکه های مغزش را با ترافل و توت تزئین می کند. بنابراین هراس انگیز است وقتی هریس اصرار می کند که هیچ چیز را از خودش در نیاورده. او می گوید: فکر نمی کنم که هرگز چیزی را خودم ساخته باشم. همه چیز اتفاق افتاده، هیچ چیز ساخته نشده. در این دنیا لازم نیست هیچ چیز را بسازی. هریس ۷۸ ساله این ایده را هر بار که از او درباره منشا یک قسمت از داستان یا یک کاراکتر بپرسی تکرار می کند. این طور نیست که هریس یک تخیل به خصوصِ هولناک داشته باشد، او یک ناظر مشتاق و واقعه نگار مردم و تاریک ترین امیال آنهاست. نزدیک به ۴۵ سال هریس مخاطبان را با رمان های مخوف خود ترساند؛ رمان هایی که بیش از ۵۰ میلیون نسخه فروخت و یکی از به یاد ماندنی ترین ضدقهرمان های داستانی تمام دوران را معرفی کرد که از این حیث در کنار دارت ویدر و دراکولا قرار می گیرد. اما درباره هریس و فرایند خلاقانه اش چیزهای نسبتا کمی می دانیم. او جشن امضای کتاب نمی گیرد و در مجامع عمومی ظاهر نمی شود. هریس از اواسط دهه ۱۹۷۰ مصاحبه اساسی انجام نداده، زیرا می گوید ترجیح می دهد آثاری که می نویسد خودشان صحبت کنند. در طول دهه ها سکوت او تنها باعث شیفتگی بیشتر مردم نسبت به مرد گریزان پشت آن هیولا شده است. شاید عجیب ترین چیز درباره کری مورا، اولین کتاب او پس از ۱۳ سال این باشد که هریس مایل است درباره آن صحبت کند. او می گوید: آدم تلاش می کند خودش را از نو بسازد. کری مورا نقطه عطف مهمی برای هریس است. برای اولین بار پس از انتشار اولین کتابش یکشنبه سیاه در سال ۱۹۷۵ او رمانی نوشته که هانیبال لکتر در آن حضور ندارد و اولین بار است که هریس به طور گسترده درباره میامی می نویسد، خانه ای که از ۳۰ سال پیش برای خود انتخاب کرده و به او فرصتی داده تا وضعیت مهاجران و پناهندگان را بررسی کند. شخصیت اصلی داستان، کری مورا، یک پناهنده کلمبیایی است که به عنوان سرایدار عمارت ساحل میامی کار می کند که زمانی متعلق به پابلو اسکوبار، سلطان کوکایین جهان بود. کری با نگرانی مداوم از لغو موقعیت کنونی اش توسط مقامات مهاجرتی زندگی می کند و خود را بین دو شبکه تبهکار رقیب گرفتار می بیند که به دنبال ثروت مدفون در زیر عمارت هستند. هریس می گوید: کاراکتر هانیبال هنوز از خاطرم می گذرد و گاهی فکر می کنم چه نقشه ای در سر دارد. اما می خواستم به میامی بپردازم، به مردم اینجا و اتفاقات اینجا و آرزوهایی که در مردم جدیدی که به اینجا می آیند می بینم. آدم ولع یک زندگی متفاوت را در آنها می بیند. هریس ۲۰ سال است که به طور منظم از مرکز نجات حیوانات در بیسکین بِی دیدن می کند، جایی که در رمان جدیدش به طرز بارزی به چشم می خورد و کری به عنوان یک داوطلب در آن از پرندگان زخمی مراقبت می کند. این واقعیت که هریس، جادوگر جنایتکاران روانی و قاتلان زنجیره ای، علاقه و دلبستگی خاصی به حیوانات بیمار دارد، ممکن است برای کسانی که او را تنها از طریق آثارش می شناسند عجیب باشد. هریس عمیقا منزوی است اما در قالب عزلت نشینی سالینجر یا توماس پینچن نمی گنجد. وقتی نمی نویسد، نقاشی و آشپزی می کند. در مکان های عمومی او مراقب است که مرزبندی هایش حفظ شود. هنگام عکس گرفتن با هوادارن صمیمی است اما سعی می کند از آن اجتناب کند. او می گوید: شهرت بیش از هر چیزی باعث گرفتاری و مزاحمت است. هریس نوشتن را یک فرایند منفعلانه توصیف می کند، چیزی که بیشتر برایش اتفاق می افتد تا اینکه کاری باشد که خودش انجام دهد. رمان هایش با صحنه ای که در سرش نقش می بندد آغاز می شود و بعد سعی می کند بفهمد قبل از آن چه شده و بعدش چه می شود. او درباره کاراکترهایش جوری صحبت می کند که انگار وجود دارند و زندگی موازی مستقلی از کتاب هایش را می گذرانند. کار هریس می تواند به طرز دردناکی آرام پیش برود. بین انتشار برخی رمان هایش دهه ها فاصله است. او می گوید: بعضی روزها به دفترت می روی و تو تنها کسی هستی که آنجا ظاهر شده ای، هیچکدام از کاراکترها نیامده اند، و تو تنها آنجا می نشینی و احساس حماقت می کنی. بعضی روزها هم همه پیدایشان می شود و آماده کار هستند. هر روز باید در دفترت حاضر شوی. اگر ایده ای از راه برسد، باید آنجا باشی تا بگیری اش. توماس هریس در میسیسیپی بزرگ شد، جایی که خانواده اش یک مزرعه پنبه، سویا و گندم نزدیک رودخانه کلدواتر داشتند. او می گوید: وقتی بچه بودم دوستانم بیشتر بوقلمون ها بودند. او در دانشگاه بیلر، انگلیسی خواند و به عنوان خبرنگار در مجله واکوی تگزاس کار کرد، در یکی از ماموریت هایش به شمال مکزیک رفت و با یک پزشک زندان ملاقات کرد که بعدها الهام بخش هانیبال لکتر شد. در ۱۹۶۸ در اسوشیتدپرس در نیویورک مشغول به کار شد و دزدی ها، قتل ها و شورش ها را پوشش می داد. جایی که طرح داستان یکشنبه سیاه درباره حمله تروریستی به مسابقات سوپربول ریخته شد. هریس دومین رمان خود، اژدهای قرمز را با معرفی هانیبال زمانی نوشت که در حال مراقبت از پدر بیمارش در میسیسیپی بود. استفن کینگ این کتاب را با پدرخوانده مقایسه کرد و بعدها هانیبال را هیولای داستانی بزرگ زمان ما نامید. مایکل مان، کارگردان، این داستان را به فیلم تبدیل کرد. هریس خودش از شخصیت ضدقهرمان کاریزماتیکی که خلق کرده بود می ترسید و یک بار نوشت: در حضور دکتر لکتر احساس راحتی نمی کنم و اصلا مطمئن نیستم که دکتر نتواند مرا ببیند. اما از آن به بعد هریس نتوانست از مخلوق خود فرار کند. هانیبال با رمان سکوت بره ها در سال ۱۹۸۸، درباره یک کارآموز جوان اف بی آی به نام کلاریس استرلینگ که در زندان به ملاقات هانیبال می رود و به دنبال راهنمایی های او برای پیدا کردن یک قاتل زنجیره ای است، تبدیل به یک پدیده متفاوت شد. این رمان میلیون ها نسخه فروش داشت و در سال ۱۹۹۱ به فیلمی با بازی جودی فاستر و آنتونی هاپکینز تبدیل شد که پنج جایزه اصلی اسکار را از آن خود کرد. هریس تا سال ها این فیلم را تماشا نکرد. او با دیدن شکارچی انسان، اقتباس سینمایی اژدهای قرمز به نوعی از فیلم ها ناامید شده بود. او می گوید: بعد یک شب، دو سال پس از آنکه سکوت بره ها جوایز اسکار را درو کرد، تلویزیون را روشن کردم که وضع آب و هوا را ببینم. دیالوگ ها آشنا بودند. نشستم و تماشا کرد. و واقعا فیلم فوق العاده ای بود. با موفقیت فیلم، هانیبال لکتر به یک بخش سودآور از دارایی های فکری او تبدیل شد. هریس با دو رمان دیگر، هانیبال و طلوع هانیبال این روند را ادامه داد. بن سویر، ویراستار هریس می گوید: هانیبال لکتر مثل کوکاکولا یا کلینکس یا برندهای فوق العاده دیگر است. چیزی بیشتر از یک شخصیت داستانی که تام خلق کرده. اما هواداران رفته رفته از این آدمخوار خسته شدند. طلوع هانیبال با شکست تجاری و منتقدانه روبه رو شد. شور و شوق خوانندگان شروع به از بین رفتن کرد. در سال ۲۰۰۶، ناشر هریس ۱.۵ میلیون نسخه از طلوع هانیبال را منتشر کرد اما این رمان تنها چیزی حدود ۳۰۰ هزار نسخه فروش داشت. حتی مورتون جانکلو، مشاور ادبی هریس، نشانه های خستگی هواداران را دیده بود: مخاطبین به اندازه کافی از آن خوانده بودند. هریس نوشتنِ کتاب های بیشتر درباره هانیبال را منتفی نمی دانست اما گفت فاصله گرفتن از او مایه آرامش بود. او می گوید: داشتم فضا را برای چیز دیگری باز می کردم. در طول سال ها، روزنامه نگاران نظریه های گوناگونی برای صحبت نکردن هریس از کارش داشتند. خودش می گوید مصاحبه نکرده چون دوست نداشته یا نیاز نداشته است. او می گوید: خوش شانس بودم که کتاب هایم بدون آنکه تبلیغ شان را کنم، مخاطب خود را پیدا کردند، و همین شیوه را ترجیح می دهم. آشنایان گاهی می پرسند چطور چنین داستان های هولناکی می سازد. او می گوید: من هیچ چیز را نمی سازم. کافی است اطرافتان را خوب نگاه کنید. همه چیز اتفاق افتاده.