خبرگزاری کتاب ايران (IBNA) 18 آذر 1397 ساعت 16:39 http://www.ibna.ir/fa/doc/note/268812/نویسنده-ای-نامه-معشوق-رفته-اش-دست -------------------------------------------------- نگاهی به رمان «شاید او درست می‌گوید» عنوان : نویسنده‌ای که نامه‌ معشوق رفته‌اش را در دست دارد -------------------------------------------------- رمان «شاید او درست می‌گوید» اثر عادله خلیفی که به تازگی از سوی انتشارات علمی و فرهنگی منتشر شده است، مخاطب را به تهران قدیم و دوره ناصرالدین شاه قاجار می‌برد. این نویسنده در یادداشتی به این رمان نوجوانانه پرداخته است. متن : خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) - عادله خلیفی: رسم نیست که نویسنده ها برای کتاب خودشان یادداشت بنویسند اما دلتنگی ، دست مرا به نوشتن می برد. چرا دلتنگی؟ برای کتابی که منتشر شده و سال ها چشم انتظار آمدنش بودم و حالا که در دست می گیرم و صفحه به صفحه اش را می خوانم، باید شادی در دلم جاری شود اما دلم می گیرد. شبیه عاشقی می مانم که نامه معشوق رفته اش را در دست دارد. اسمش این نبود! اولین اسمش چنگال بابا آدم بود. وقتی قرار شد منتشر شود شد: شاید او درست می گوید برای نام اولش دلتنگ نیستم! این را می دانم. این دلتنگی جنس دیگری دارد. کسانی که این کتاب را خوانده اند، دوستانی که پیش از انتشار همان موقع که نوشتمش زحمت شان دادم که دست نوشته ها را بخوانند، در این سال ها همیشه سراغش را می گرفتند و دلتنگش بودند. دلتنگ حسین و لوطی گری اش، حسن و شیرین کاری ها و خرابکاری هایش و امیرارسلان و روزنامه ها و دردسرهایش. طوبی و مراد و عزیزجان و فرخ لقا و زهرا و فریدون خان شمس و شازده عزیز. دوستی می گفت دیگر در کوچه و خیابان های امروز حسین را پیدا نمی کنی. هر کدام دلتنگ یکی از شخصیت ها بودند و منتظر آمدنش. با خبر انتشارش، بیش از من خوشحال شدند. اما دلتنگی من جنس دیگری دارد. در این اوضاع نابسمان، نه دیوان خانه عدلیه، نه دیوان مظالم و نه صندوق عدالت شاهی داد مردم را نمی ستاند. شاید دلم می گیرد که داد هیچ کدام از شخصیت هایی که آفریدم نتوانستم بستانم. که سنگین شده گوش قبله عالم برای شنیدن صدای ایران که در مملکتی که همه رعیت هستند، صرف غذای شاه این همه ماجرا دارد، فارغ از این که چه بر سر رعیت می آید! شاید دلم می گیرد برای زنان و دخترانی که مکتب راه شان نمی دادند و زهرا خانمی که برای یادگیری سواد از این سر شهر به آن سرش می رفت. شاید دلم می گیرد برای مهدی حمال که همیشه نان و پنیر می خواست و قاپوچی دارالفنون با چوبش او را می زد و حسن در همان سن کودکی فکر می کرد: مهدی حمال کسی را ندارد... شاید چون این را می داند هر بار او را می زند. شاید دلم برای حسین می گیرد که: برای یک خانواده جای بابایشان بود، برای دیگری جای پسرشان. یک جا پادرمیانی اختلاف می کرد، جایی دیگر قرض مردم را می داد و حسین بود و چاله میدان! اما او را در زندان انبار با غل و زنجیر بستند و نشد که دادش را بستانم: فلک را جور بی اندازه گشته است/ جهان را رسم و آیین تازه گشته است/ فلک را عادت دیرینه این است/ که با آزادگان دائم به کین است. شاید دلم برای شب نامه حسن تنگ می شود که حتی مأموران خفیه نگاری از دیدن و خواندن شب نامه خنده شان گرفته بود چه دردسری کشیده بود حسن برای انتشار همین شب نامه و دزدکی دارالفنون رفتنش: در دارالفنون را که می بندند، از دیوار پشتی می پریم پایین. کسی ما را نمی بیند. قاپوچی هایش همیشه چرت می زنند... طبل ارگ را که می زنند، صبر می کنیم بعدش صدای شیپور هم بیاید. با صدای طبل، کاسب های بازار دکان می بندند. با صدای شیپور، دیگر بگیر و ببند است... باید طوری برویم که از اطراف بازار رد نشویم و گیر گشتی ها نیفتیم. می گویند داروغه در چهارسوق می نشیند و نظارت می کند... که اگر شهری داروغه دارد و بگیر و ببند، چرا از چراغ هایش دزدی می شد و در کوچه های پایین شهرش: قبله عالم بیاد ببینه این جاها چه خبره! نشینه تو کاخش پز اون چن تا خیابون آسفالت شده را بده. و شاید برای چرت زدن گشتی هایش بوده که توی کوچه بوی خیلی بدی می آمد. حتما دوباره توی خانه ای کسی مرده بود و همان جا آن قدر می ماند تا بالاخره هم محله های بی جان تر از خودش فکری به حالش بکنند... شاید دلم می خواهد برای طوبی مدرسه بسازم و دست حسن را بگیرم و به آرزویش برسانم و سوار ماشین دودی اش کنم و هرچه هم چوبم بزنند، ببرمش واگن شاهی و آن وقت سرش را از پنجره واگن بیرون بیاورد و بخواند: صد سال ماشین دودی شهر ری/ ناله کنان راهشو بنمود طی... چه می شود صد سال دیگر همین موقع ها اگر کسی ما را خواند، دلش نگیرد و شبیه عاشقی نباشد که نامه معشوق رفته اش را در دست دارد. معشوق من ایرانم است!