خبرگزاری کتاب ايران (IBNA) 30 مهر 1398 ساعت 9:13 http://www.ibna.ir/fa/doc/book/282296/کسانی-عشق-این-حد-نازل-کردند -------------------------------------------------- کتاب «تقلای اروس» تشریح می‌کند؛ عنوان : چه کسانی عشق را تا این حد نازل کردند؟ احتمالا عشق همین حالا هم مرده باشد -------------------------------------------------- بیونگ چول هان در«تقلای اروس» شرح می‌دهد که عشق چه‌طور دارد تهدید می‌شود، عشقی که همیشه سنت تاریخی طولانی‌ای حضورش را تضمین کرده است. احتمالا عشق همین حالا هم مرده باشد و اگر هم این‌طور نباشد، به استناد به نام همین کتاب می‌توانیم بگوییم به‌شدت بیمار است. متن : به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، آلن بدیو کتاب تقلای اروس نوشته بیونگ چول هان را مقاله ای بی نظیر، خاص، تجربه ای روشنفکرانه و دست اول می داند که یکی از بهترین راه ها را برای به دست آوردن آگاهی کامل ایجاد کرده و نهایتا وارد یکی از سرکوب شده ترین کشمکش های امروز ما می شود: دفاع از عشق، عشقی که آرتور رمبو هوس داشت بازابداعش کند. بیونگ چول هان در این کتاب شرح می دهد که عشق چه طور دارد تهدید می شود، عشقی که همیشه سنت تاریخی طولانی ای حضورش را تضمین کرده است. احتمالا عشق همین حالا هم مرده باشد و اگر هم این طور نباشد، به استناد به نام همین کتاب می توانیم بگوییم به شدت بیمار است. ولی گندکاری چه کسانی عشق را تا این حد نازل کرده است؟ همدست این جنایت فردگرایی معاصر است و تلاش برای تبیین ارزش بازار روی هر چیزی، وضعیتی برای کسب سود مالی که حالا بر تمام اوضاع حاکم شده است. به قول بدیو هرچه نباشد مفهوم عاشق پیشگی غیر قابل معاوضه ـ یعنی محو کردن خویش در دیگری ـ تاریخ طولانی و شکوهمندی دارد. مثلا عاشق عارفانه به خدا، عشقی که با شور تمام در اشعار یوهان صلیبی شرحش آمده است. ولی حالا بعد از مرگ خدا، آیا حتما ادامه مسیر در همین راه الزامی است؟ در مقدمه کتاب تحت عنوان بازابداع عشق آلن بدیو متذکر می شود که درواقع عشق از پذیرش هنجارهای دنیای معاصر سربازمی زند، دنیای معاصر سرمایه داری جهانی. چرا؟ چون عشق قرارداد ساده سرخوشانه مشترک بین دو فرد نیست، به عکس تجربه ای رادیکال؛ احتمالا بشود اسمش را دورترین نقطه برای درک وجود دیگری گذاشت. نویسنده برای اینکه بتواند به صورت همه جانبه نگاه کند، نوعی پدیدارشناسی از عشق واقعی ارائه می دهد، عشقی به همراه روابط نزدیک و انواع و اقسام تهدیدهایی که مقابلش هستند. از طرف دیگر این رویه باعث می شود توضیح دهد که در تجربه مطلق دیگری بودن چه رخ می دهد: با دیگری بودن یعنی به دادگاه کشیدن، یعنی چیدن مدارکی مختلف، یعنی تمام چیزهایی که ما را از چنین تجربه ای دور می کند و کلا نمی گذارد وجودش را حس کنیم یا بفهمیم این وضعیت چه پیامدهایی در پیش دارد. بدیو می گوید؛ بیونگ چول هان سرسختانه روی این حرف می ایستد که حدالاقل شرایط برای عشق واقعی نیازمند داشتن میزان مشخصی از شجاعت پذیرش خویش انکاری برای کشف دیگری است. نویسنده در عین حال با دقت تله ها و حمله های پیش روی عشق را بررسی می کند و نگاهی می اندازد به اینکه چگونه خود ماهیت عشق در دنیایی که فقط به دنبال سازگاری و مطلوبیت و ارضای خودشیفتگی است زیر سوال رفته است. بیونگ در فصل اول، از فیلم ملانکولیا ساخته لارس فون تریه و نقاشی شکارچیان در برف از بروگل و اپرای تریستان و ایزولده از واگنر، که هردویشان در فیلم فون تریه نقش داشتند، استفاده می کند تا به ما نشان دهد چطور هجوم فاجعه بار برون بودگی محض ـ تمامیت دیگری ـ نماینده مصیبت باری برای وضعیت متعادل سوژه است. در فصل دوم، بعد از چندین نقد به فوکو درباره اینکه قابلیت ارزش قائل شدن و قدرت (در مقابل خنثی بودن دانش) را اشتباه فهمیده بود و در نتیجه برداشت درستی از عملکرد عشق نداشت، از لویناس و بوبر تمجید می کند. هان اینجا تاکید می کند که اروس رابطه ای با دیگری است که از کامیابی و عملکرد و می توانم فراتر می رود. بدیو در همین رابطه معتقد است؛ آنچه از چشم فوکو دور مانده و لویناس هم تنها اشاره ای به آن کرده بحث اصلی کتاب است: مذموم بودن دیگری ـ یعنی ناکجای دیگری که از تمام توانایی ها گریزان است ـ اساس تجربه اروتیک است. این فرموله کردن تکان دهنده تمام نیروی ثقل کار را در خود دارد و این چنین است که تجربه عشق بدون داشتن اختیارات لازم از راه می رسد. همچنین در فصل سوم با استناد به خوانشی تکان دهنده از هگل قدرت عشق را به منزله امر مطلق تازه ای در نظر می گیرد. هیچ امر مطلقی بدون وجود مطلق منفی نمی تواند وجود داشته باشد و فقط در عشق است که روج تجربه نابودی خویش را فرض می گیرد یا به تعبیر هگل خودش را حتی در مرگ هم حفظ می کند. به بیان دیگر برای دیگری حضور داشتن یعنی اینکه هیچ چیز نباید باقی بماند و اینجاست که این سخن که اروتیسم تا لحظه مرگ با زندگی همراه است کلام باتای را به چالش می کشد. نویسنده در فصل چهارم نگاهی دوباره دارد به مواجهه کلاسیک بین هرزه نگاری و اروتیسم. اینجا هم بودریار و آگامبن از تیغ نقد او محروم نمی مانند و نهایتا نتیجه می گیرد که پورنوگرافی بی ارج کردن اروس است. نهایتا هم در ارزیابی هوشمندانه ای از فرهنگ و ارزش به نمایش گذاشتن می گوید که سرمایه داری پورنوگرافی جامعه را وخیم تر کرده، همه چیز را کالا می کند و آن را به نمایش می گذارد. از جنسیت هم استفاده ای نمی کند مگر آنکه با بی ارج کردن اروس آن را به پورنوگرافی تقلیل بدهد. بدیو این مسئله را اینگونه در مقدمه ای که بر کتاب نوشته توضیح می دهد که عشق به تنهایی اجازه می دهد اروتیسم به آیین نزدیک شود ولی در عوض در جامعه سرمایه داری در معرض نمایش گذاشته می شود. رازآلودگی دیگری که حتی در عریانی هم حفظ می شد در این روند خودنمایی معاصر به جنسی بی خاصیت برای مصرف شدن تبدیل شده است. فصل پنجم نیز با اتکا به ایوا ایلیوز (نویسنده کتاب چرا عشق آزار می دهد؟) و فلوبر و بارت و دیگران به این موضوع می پردازد که چگونه است که عشق رنج و بلاست. خلاصه آنکه کتاب می خواهد روشن کند که جهان معاصر با هر حرکتش در حال عادی سازی و سرمایه سازی دوزخ هم سانی است و از همین رو عشقی که در خیال بافی های مختلف در باب دیگری بسیار غنی است. تحلیل اساسی هان نشان می دهد که چطور مرزها و دیوارها و ممانعت های محصولات سرمایه داری، همان قدر که از تفاوت ها کاسته از یکسانی ها هم کاسته است. در نگاه بدیو نیز پول به عنوان یک اصل قاعده مند همه چیز را همسان و تفاوت های اساسی را هم سطح می کند. این اتفاف به طور خاص بین فقیر و غنی می افتد. کارش ایجاد روندی است برای بیرون راندن و حذف کردن دیگری. چنین مرزبندی هایی خیالبافی درباره دیگری را از بین می برد. فصل ششم نیز رابطه میان سیاست و عشق را بازگو می کند و با اشاره به بحث افلاطون و مفهوم پویایی که او از ارواح دارد از مفهوم قیاسی تازه ای به نام جامعه روان فرسوده برای توضح دنیای امروز استفاده می کند. هان در این فصل خوانشی جدی و جدید از تز عشق نمایشی دو صحنه ای است ارائه می دهد و با استناد به این ماتریکس سیاسی مبنایی ای ارائه می کند. این فصل با قدرت دگوگونی عشق تمام می شود: اروس خودش را همچون تمنایی انقلابی برای شکل کاملا متفاوتی از عشق و جامعه ای از نوعی دیگر ارائه می دهد. به همین خاطر، وفاداری اش را به آنچه می خواهد پیش آید، حفظ می کند. همچنین فصل آخر صراحتا از این می گوید که برای وجود داشتن تفکر، عشق الزامی است چراکه برای اینکه بتوانیم فکر کنیم ابتدا باید بتوانیم دوست داشته باشیم. آلن بدیو مقدمه اش بر کتاب را اینگونه تمام می کند: راه دیگری که شاید جلویمان باشد، راهی است که یا دو عشق آغاز می شود. یعنی این دنیا که بنیادش بر ما دو نفر استوار است، نه متعلق به من است، نه متعلق به دیگری، بلکه برای همه وجود خواهد داشت. ولی آیا شکلی استعاری از چپ گرایی دوآتشه در فرض امر مذموم دیگربودگی مطلق و بی پایان مخفی نشده است؟ احتمالا از منظر مادی، وفاداری در عشق به معنای ترکیب دو عشق، فراموش کردن چیزی است که در کنار هم کارکرد پیدا می کنند تا واقعیتی را با هم شریک شوند. سرفصل های کتاب نیز عبارتند از: ملانکولیا، توانایی ناتوانی، زندگی عریان، هرزه نگاری، فانتزی، سیاست اروس و پایان تئوری. کتاب تقلای اروس نوشته بیونگ چول هان با ترجمه آراز بارسقیان در ۱۰۴ صفحه، شمارگان ۱۱۰۰ نسخه و به قیمت ۱۶۰۰۰ تومان از سوی نشر اسم منتشر شده است.