سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – مرضیه نگهبان مروی: علی دهباشی، روزنامهنگار، ادب پژوه، نویسنده و سردبیر مجلات بخارا و سمرقند در گفتوگو با ایبنا، در پی درگذشت جواد مجابی، شاعر، نویسنده، نقاش و منتقد پیشکسوت ادبی و هنری گفت: جواد مجابی پیش از هر چیز، انسانی «چندوجهی» بود. در عصری که تخصصگرایی به شدت رشد کرده، ما به ندرت با افرادی مواجه میشویم که بتوانند در چندین حوزه، نه به صورت آماتور، بلکه در سطحی حرفهای و اثرگذار ظاهر شوند. مجابی هم داستاننویس بود، هم شعر میسرود، هم روزنامهنگاری میکرد، هم نقاشی میکشید و هم نقد هنرهای تجسمی مینوشت. این جامعیت، او را به شخصیتی تبدیل کرده بود که میتوانست پلی میان هنر کلام و هنر بصری باشد.
او در ادامه افزود: صادقانه باید گفت ما در حوزه نقد هنرهای تجسمی بسیار ضعیف هستیم و کمبودی شدید احساس میکنیم. در این فضای خالی، چهرههای انگشتشماری چون آقای پاکباز و آقای آغداشلو توانایی نقد جدی در این زمینه را دارند و جواد مجابی یکی از ارکان اصلی این جریان بود. او شاید از روی تواضع خود را نقاش نمیدانست، اما دیدگاههای نقادانه او در مورد هنرهای تجسمی، او را به یکی از پیشگامان و چهرههای شاخص این حوزه تبدیل کرد. فقدان او در واقع ضربهای به تراز علمی نقد هنر در ایران است.
علی دهباشی خاطر نشان کرد: طنزپردازی یکی از وجوه بسیار مهم شخصیت مجابی بود که متأسفانه کمتر به آن پرداخته شده است. اگر بخواهم با یک عبارت ایشان را توصیف کنم، باید بگویم او وارث معنوی و قلمی عبید زاکانی بود. طنز او، طنزی هوشمندانه و ریشهدار بود که از دل شناخت عمیق جامعه و ادبیات بیرون میآمد.
سردبیر مجلات بخارا و سمرقند تاکید کرد: او روزنامهنگاری بود که استانداردهای حرفهای را با ظرافت ادبی ترکیب میکرد. از روزنامه اطلاعات تا سایر نشریات ادبی، قلم او همواره وجههای روشن داشت. او مدتی نیز سردبی مجله دنیای سخن بود.
او افزود: اما فراتر از عناوین شغلی، باید به رماننویسی و داستانهای کوتاه او توجه کرد. مجابی در خلق داستان کوتاه بینظیر بود و آثاری به جا گذاشت که از نظر ساختار و محتوا، حائز اهمیت و توجه بسیار هستند.
علی دهباشی در پایان گفت: ایشان انسانی بسیار شریف و باوقار بودند. در دنیای امروز که بسیاری از کسانی که ادعای روشنفکری میکنند، دچار خودشیفتگی یا تکبر شدهاند، مجابی نقطه مقابل بود. او بدون هیچ ادعایی، واقعاً کتابخوان و اهل مطالعه بود. ویژگی بارز او، اهل مدارا و آرامش بودن بود؛ کسی بود که هرگز پشت سر دیگران سخن نمیگفت و با متانت تمام، مسیر رشد خود و دیگران را هموار میکرد.
نظر شما