![حسینی، جویس را با شکسپیر مقایسه کرد حسینی، جویس را با شکسپیر مقایسه کرد](https://media.ibna.ir/old/docs/000010/n00010715-s.jpg)
مریم حسینی، نویسنده و منتقد در جلسه نقد و بررسی کتاب «چهره مرد هنرمند» اثر جیمز جویس، نویسنده ایرلندی كه عصر روز نهم آبان در سراي اهل قلم برگزار شد، این نویسنده را بعد از شکسپیر، بینالمللیترین نویسنده انگلیسی زبان دانست.
وی ادامه داد : جویس با تبعید خودخواسته به اروپا، تقریبا تمام زبانهای زنده و معتبر اروپایی را فراگرفت و با نویسندگان مدرن قرن بیستم و آثار آنها آشنا شد. او ابتدا به سبک رئالیسم روی آورد، اما این تنها مکتب مورد علاقه او نبود، بلکه جویس به استعارههای شاعرانه نیز علاقهمند شد و تحت تاثیر نویسندگانی قرار گرفت که از این شیوه برای نوشتن استفاده میکردند.
به باور حسینی، جویس برای اینکه سبک خود را پیدا کند، تمام سبکهای قبلی را به هم آمیخت و قواعد را دگرگون کرد. این منتقد در این زمینه تصریح کرد: جویس قصد داشت نثری انعطاف پذیر و لطیف خلق کند که در مسیر احساسات انساني حرکت میکند و برای رسیدن به این هدف تمام سنتهای دیرینه رمان انگلیسی را کنار گذاشت.
وی در مورد استفاده از نمادها در رمان «چهره یک مرد هنرمند» توضیح داد: این رمان در سبک «سیال ذهن» خلق شده و ممکن است در نگاه اول یکپارچه به نظر نرسد، اما جویس برای یکپارچه ساختن قسمتهای مختلف رمان به زیبایی از اسطورهها و نمادها بهره جسته است. به همین علت است که اسطورههای همچون «دالوس و ایکاروس»، ماجرای شیطان، هنگامی طرد شد و یا داستان آدم و حوا به رمان او راه پیدا کردهاند.
این نویسنده ادامه داد: داستان این رمان از طریق بخشهای مختلف و چندگانه که در ظاهر به هم متصل نیستند شرح داده شده است. خواننده هنگام مطالعه این کتاب، مستقیما وارد ذهن نویسنده میشود و با کمک نمادهای مختلف محور داستان را درک میکند.
حسینی در مورد نمادهای استفاده شده در رمان «چهره یک مرد هنرمد» اضافه کرد: اکثر واژگان کلیدی در این کتاب داری ارزش نمادین هستند که تصاویر متفاوت را همراه با مفاهیم انتزاعی وارد ذهن نویسنده میکنند. نمادها در داستان ممکن است یکسان باشند، اما در هر کجا مفاهیم متفاوت و موضوعات جدیدی را برای خواننده به ارمغان میآورند.
نویسنده کتاب «پیر پرده نشین»، در مورد کلماتی که جویس از آنها استفاده میکند ادامه داد: او گاهی قوانین را در هم میآمیزد، با تلفیق کلمات متفاوت، معنای جدیدی میسازد و گاهی صفتها و اسمها را باهم مخلوط میکند و واژگانی میسازد که پیشتر در زبان انگلیسی وجود نداشتهاند. او در واقع با کلمات بازی و شوخی میکند و این توانایی او است که خواننده را مجذوب میسازد.
نظر شما